Gamla kirkjan í Gøtu er ein av teimum gomlu og søguligu kirkjunum í Føroyum. Hon stendur í Norðragøtu og er ein siðbundin trækirkja, sum varð vígd í 1833. Kirkjan er eitt týðandi søgumerki í bygdini, tí hon vísir aftur á eina langa kristna og mentanarliga søgu á staðnum. Í nógv ár var hon savningarstaður hjá fólkinum í Gøtu, har tey komu saman til gudstænastur, dópar, brúdleyp og jarðarferðir. Hon er tí ikki bara ein gomul bygningur, men eisini ein partur av sjálvari bygdarsálini.

Staðið, har gamla kirkjan stendur í dag, hevur verið kirkjustað í langa tíð. Sambært keldunum hevur kirkja staðið har síðani í minsta lagi fyrst í 1700-talinum. Fyrsta kirkjan stóð har fram til 1724, tá ein nýggj varð bygd. Men henda kirkjan stóð ikki leingi, tí hon fór í ódnarveðri í 1740. Síðani varð aftur bygd ein kirkja, og hon stóð fram til 1833, tá kirkjan, sum stendur har í dag, varð tikin í nýtslu. Hetta vísir, at kirkjulívið í Gøtu hevur røtur langt aftur í tíðina, og at fólkið í bygdini hevur lagt stóran dent á at hava eina kirkju hóast trupulleikar og skaðar frá veðrinum.

Gamla Gøtu kirkja varð vígd 22. september 1833 av Niels Johnsen Struer, sum tá var próstur. Tað er kent, at fleiri handverkarar vóru við til at byggja kirkjuna. Millum teirra, ið eru nevndir í keldunum, eru Berint Simonsen, Hans Jacob Jacobsen, Petur Isaksen og Augustinus Simonsen, meðan N. C. Winther í Havn gjørdi vindeyguni. Tað ger kirkjuna enn meira áhugaverda, tí vit vita nakað um, hvørjir menninir vóru, sum arbeiddu upp á hana. Kirkjan er sostatt ikki bara eitt søguligt hús, men eisini eitt úrslit av føroyskum handverki og arbeiði frá 1800-talinum.

Kirkjan er bygd av viði og er eitt gott dømi um føroyska trækirkju frá 19. øld. Hon hevði upprunaliga torv- og flagtak, men í 1959 vórðu jarnplátur lagdar undir flagið. Hetta vísir, hvussu bygningurin er tillagaður og varðveittur gjøgnum tíðina, so hann kundi standa í føroyska veðrinum. Sambært keldunum var kirkjan upprunaliga heldur minni, men umleið 1860 varð hon longd, tí tørvur var á meira plássi. Á tann hátt hevur kirkjan broytt seg nakað gjøgnum tíðina, men hevur kortini varðveitt sín gamla dám og serliga eyðkenni.

Ein gomul søgn er knýtt at kirkjuni. Søgnin sigur, at kirkjan tríggjar ferðir varð skakað á grundini av ódnarveðri. Tað sigur nakað um, hvussu hørð náttúran kundi vera, og hvussu útsett henda kirkjan hevur verið. Sambært frásøgnini gav ein danskur prestur gøtufólki tað ráð, at tey skuldu stoypa vollar í øll fýra hornini í kirkjuni, so hon stóð tryggari. Hetta varð gjørt, og síðan sigur søgnin, at illveður ikki hevur skakað kirkjuna á sama hátt. Henda søgnin gevur kirkjuni eitt serligt søguligt og næstan ævintýrkent dám, tí hon knýtir saman trúgv, náttúru og lokala frásøgn.

Gamla kirkjan hevði stóran týdning fyri fólkið í Gøtu. Í nógv ár var hon miðdepilin í andliga og sosiala lívinum hjá bygdafólkinum. Fólk komu hagar ikki bara at biðja, men eisini at merkja týdningarmiklar løtur í lívinum. Har vóru børn doypt, ung giftust, og fólk vóru fylgd til gravar. Kirkjan varð sostatt ein staður, har ættarlið komu og fóru, og tí hevur hon nógv minni knýtt at sær. Tí er tað lætt at skilja, hví ein slík kirkja fær stóran kensluligan týdning fyri eina bygd.

Við tíðini gjørdist gamla kirkjan ov lítil til tørvin í sóknini. Hon hevur umleið 150 sitipláss, og tað var ikki longur nokk, tá fólkatalið vaks og fleiri skuldu savnast til kirkjuligar handlingar. Av hesi orsøk varð nýggj kirkja bygd við Gøtugjógv, og hon varð tikin í nýtslu í 1995. Tá misti gamla kirkjan leiklutin sum høvuðskirkja í økinum, men hon helt kortini fram at hava virði sum søgulig og mentanarlig kirkja. Gamla kirkjan varð sostatt ikki gloymd, hóast nýggj kirkja varð bygd.

Í dag stendur gamla kirkjan framvegis sum eitt vakurt og virðiligt søguminni í Norðragøtu. Hon er ein partur av mentanararvinum í bygdini og verður framvegis nevnd sum ein serligur staður. Hóast hon ikki longur er vanliga sóknarkirkjan, verður hon framvegis knýtt at lívinum í bygdini og hevur eisini áhuga hjá vitjandi, ið vilja síggja eldri føroyskan kirkjubyggihátt og uppliva søguliga umhvørvið. Kirkjan er tí bæði ein trúarligur og mentanarligur skattur.

Gamla kirkjan í Gøtu er nógv meira enn bara ein gomul bygningur. Hon er eitt tekin um langa søgu, trúgv og felagsskap í Gøtu. Frá teimum fyrstu kirkjunum á staðnum, gjøgnum ódnarveður og umbyggingar, til nýggju kirkjuna í 1995, hevur gamla kirkjan verið ein týdningarmikil partur av lívinum hjá fólkinum. Hon minnir okkum á, hvussu trúgv, handverk og lokal søga hanga saman, og hví slík gomul hús hava stórt virði fyri føroyska mentanararvin.